...Once upon a time in My Life...

นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ไม่ได้ไปเที่ยวกับครอบครัวและญาติพี่น้องหยุดยาวช่วงตรุษจีนที่ผ่านมาเลยได้โอกาสไปไหว้หลวงพ่อโสธรกับครอบครัวและเนื่องจากเลยไปอีกหน่อยก็ถึงบางแสนแล้ว พวกเราก็เลยไม่พลาด จริงๆ แล้ว เราไม่ชอบไปเที่ยวช่วงเทศกาลเลย พับผ่าสิ คนก็เยอะรถก็ติด ร้อนก็ร้อน แต่ก็นั่นแหละนานๆ ที และก็อยากไปทะเลซะเหลือเกิน รู้สึกห่างไกลกับมันมานาน ถึงแม้จะเป็นแค่ชายหาดบางแสนก็เถอะ ยังไงๆ มันก็คือทะเล

--

ตอนที่รถเลี้ยวเข้าไปถนนเลียบชายหาด มองเห็นทะเลแล้วดีใจแกมตื่นเต้น แสงแดดบ่ายสะท้อนผิวน้ำเต้นระยิบระยับ วิบๆ วับๆ ให้ตายเถอะ ทำไมมันสวยอย่างนี้ทำเหมือนคนไม่เคยมาทะเลเลยนะเรา คณะเราไปถึงชายหาดบางแสนกันเกือบสี่โมงเย็น หลายสาเหตุที่ทำให้พวกเราเลทกันได้ ถึงขนาดนี้ แต่สาเหตุหลักๆ ก็คือออกเดินทางกันเมื่อสายมากแล้ว

--

นั่งเอาหน้าแบนๆ รับลมทะเลพร้อมกับซดเบียร์ได้แค่พอกึ่มๆ ยังไม่ทันเมา พี่ชายกับน้องชายเพิ่งจะนึกครึ้มๆ ตัดสินใจมากินเบียร์ด้วย ยังไม่ทันหมดสองขวดดี ก็ต้องเตรียมตัวกลับอาลัยอาวรณ์เป็นนักหนา (เวอร์ไปมั๊ย)อยากค้างคืนซะเหลือเกิน แต่ก็ทำไม่ได้ ทำมั๊ย ทำไม ความสุขมันถึงได้สั้นนัก

--

พอขึ้นรถแล้วทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ครั้งต่อไปพวกเราจะมาค้างคืน ..

.

.

ปล. ไม่มีภาพปลากรอบ เนื่องด้วยสติปัญญาอันจำกัด ย่อรูปไม่เป็น หมดปัญญาจริงๆ