...Once upon a time in My Life...

---

ร้านที่พวกเราไป แบ่งเป็นหลายโซน โซนแรกที่พวกเราเลือกนั่ง คือ โซนที่เล่นดนตรีสด ถูกใจข้าพเจ้าเป็นอย่างยิ่ง หลังจากที่สั่งเครื่องดื่มแล้ว เพื่อนหันมาถามว่าตอนเข้ามาพนักงานข้างนอกขอตรวจบัตรหรือเปล่า เรากับเพื่อนอีกคนที่มาคู่แรกก็ส่ายหน้า แต่เพื่อน 4 คนที่เหลือถูกตรวจบัตรด้วยอ่ะ (หมายความว่าไงฟระเนี่ย)นั่งฟังเพลงเพราะๆ และมองหน้านักร้องนำกำลังเพลินๆ เพื่อนๆ คนอื่นก็ตกลงกันว่าอยากขยับแข้งขยับขา ให้เวลาเราเคลิ้มสักครู่แล้วเดี๋ยวจะย้ายโซนแล้วนะ เราก็โอเค ว่าง่าย แต่ระหว่างที่ยังไม่ย้าย สังเกตเพื่อนที่นั่งข้างๆ คอยชะเง้อหน้ามองไปยังโซน hip hop อยู่ตลอดเวลา ทั้งๆ ที่ใจเรายังอยากนั่งอยู่โซนเดิม (เพราะไม่ถนัดแดนซ์เลยแม้แต่น้อย แถมยังเป็น hip hop อีกต่างหาก ให้ตายเถอะ)แต่ก็ต้องตามใจเพื่อนๆ กลัวเพื่อนจะเซ็ง ก็เลยพากันโยกย้ายไปอีกโซนหนึ่ง ตอนที่ย้ายโซนพนักงานก็ทำตามหน้าที่จะมาช่วยถือของ เพื่อนสาวของเราห่วงเหล้าเท่าชีวิต ไม่ยอมให้พนักงานถือ รีบคว้ามาหนีบไว้ทันที เราเห็นก็แอบขำ

---

พอก้าวเข้าสู่แดนสนธยาเท่านั้นแหละ คิดในใจ "มันไม่ใช่อ่ะ ..มันไม่ใช่ที่ของเรา" อยากจะวิ่งกลับไปนั่งโซนเดิม แต่ไม่มีแนวร่วมก็เลยต้องยืนยึกยัก โยกหัวไปตามเรื่องตามราวรู้สึกเหมือนอยู่ผิดที่ผิดทาง เพื่อนก็ชวนแดนซ์อยู่นั่นแล้ว ก็เลยบอกมันไปว่า รอให้เมาก่อน ตอนนี้ยังเต้นไม่ออกทำได้แค่ดริ๊งค์ๆๆ และมองตรงไปที่จอยักษ์ๆ ข้างหน้าอย่างเดียวไม่สนุกแต่ก็ไม่ถึงกับเซ็ง และรู้สึกจะเมาไฟมากกว่าเมาเหล้า ไฟบ้าอะไรน่าเวียนหัวที่สุดในโลก ตอนกลับจากไปเข้าห้องน้ำรอบสุดท้าย เนื่องจากเพื่อนสาวของเรารู้สึกว่ายังเมาได้ไม่สะใจ ก็เลยแวะบาร์ข้างๆ สั่งเตอกีล่าคนละหนึ่งช็อทอืมม! อร่อยดี พอกลับมายังแดนสนธยา ไอ้เราก็ลืมตัวกินเหล้าต่อ แป๊บเดียวเท่านั้นแหละ รู้เลยว่าเมามันเป็นยังไง จะยืนต่อไม่ไหวแล้ว แต่ยังพอมีสติก็เลยรีบกินน้ำเปล่าเข้าไปเยอะๆตอนนั้นกลัวอยู่อย่างเดียวเลย กลัวลงไปกองกับพื้น เคยเห็นผู้หญิงขี้เมาที่เมาถึงขนาดเดินเองไม่ไหวต้องหิ้วปีกหรือบางคนเดินอยู่ดีๆ ล้มแผละไปกับพื้น ถ้าเป็นผู้ชายเมาเหมือนหมาแค่ไหนเราว่าก็ยังไม่ทุเรศเท่าผู้หญิง คิดอยู่อย่างเดียวเลยว่าเราต้องไม่เป็นอย่างนั้น หลังจากกินน้ำเข้าไปหลายแก้วแล้วช่วยได้ ค่อยๆ รู้สึกดีขึ้น ตราบใดที่ยังไม่ร่วงลงไปกองกับพื้น ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าเราเมา เพราะมันมืดมาก

---

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกราฉันใด ตีสองผับปิดฉันนั้น พวกเราแยกย้ายกันกลับ ตอนนั้นเราสร่างเมาแล้ว(เพราะหลังๆ ซดน้ำเปล่าตลอด)เนื่องจากไม่ชอบนอนค้างอ้างแรมที่อื่น ก็เลยต้องกลับแท็กซี่พอถึงบ้านแล้วเราก็ต้องโทรไปรายงานตามที่เพื่อนสั่งไว้ ว่า "ถึงบ้านแล้วนะ โชเฟอร์แท็กซี่ปลอดภัยดี (ข้าพเจ้ามิได้ลวนลาม)"

---