แค่คนแปลกหน้าคนหนึ่ง
posted on 06 Mar 2007 03:25 by dasaifuแต่...
จู่ๆ ก็มีคนบางคนผ่านแว้บๆ เข้ามาในสายตา เหมือนอยู่ดีๆ มันก็รู้สึกไปเองว่า คนๆ นี้เห็นบ่อยจังตอนออกมาจากรถไฟใต้ดิน..เจออีกแล้วตอนขากลับกำลังรอรถเมล์ คุยจ้อกับเพื่อนอยู่เพลินๆ ..เจออีกแล้ว จะเห็นผู้ชายคนนี้อยู่ในระยะสายตาตลอด ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่เห็นกันโดยบังเอิญแบบนี้
ตอนแรกคิดว่าคงทำงานอยู่ตึกเดียวกัน คนละชั้น เค้าอาจจะอยู่บริษัทอื่นแต่ที่แน่ๆ คงต้องเป็นกะกลางคืนเหมือนกัน แต่พอเดินถึงลิฟท์เค้าก็เดินเลยไป เราก็เหวอแต่จากนั้นก็ยังเจอกันประจำ เช้า-กลางคืน กลางคืน-เช้า บ่อยมากๆ จนจะเรียกได้ว่าเกือบทุกวันที่มาทำงานจะต้องเจอ ขนาดเพื่อนที่ทำงานออฟฟิศเดียวกัน เข้างานพร้อมกัน ยังไม่บังเอิญเจอกันบ่อยถึงขนาดนี้
มีอยู่วันนึงขากลับ ได้ขึ้นรถเมล์คันเดียวกัน เราก็คิดในใจว่า จะได้รู้สักทีว่าบ้านช่องเค้าอยู่แถวไหน (เหมือนแอบปิ๊งเค้ายังไงก็ไม่รู้) แต่เราก็นั่งหลับอีกตามเคย กำลังหลับเพลินๆ เพื่อนโทรมาก็เลยตื่น ได้ทันเห็นเค้าลงป้ายพอดี (เพื่อนรัก..โทรมาถูกเวลาจริงๆ ขอบใจนะ) ก็เลยได้รู้ว่าเค้าอยู่ละแวกไหน
การที่เจอกันโดยบังเอิญบ่อยๆ เราก็พยายามไม่คิดอะไรมาก เพราะมันก็คงเป็นแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น แต่ก็ยังอดคิดไม่ได้ว่า ทำไมมันบังเอิญบ่อยขนาดนี้ (วะ) จนทำให้คิดเลยเถิดไปตามประสาสาวโสดเพ้อเจ้อว่า "ถ้าเจอกันอีกครั้งนะ เป็นเนื้อคู่กันแน่ๆ" (งั้นเลยอ่ะ) ..แค่คิดเล่นๆ
.
.
แต่แล้ววันถัดมา...
กำลังเดินเข้าไปในขบวนรถสายตาก็เหลือบไปเห็น...อีกจนได้ แต่คราวนี้ต่างจากทุกที เพราะคราวนี้เรานั่งประจันหน้ากันเลย .. เอาล่ะสิ ที่คิดเล่นๆ ไว้ มันเจือกเจอกันอีกจริงๆ แต่ตอนนั้นที่คิดอะไรไว้มันลืมไปหมดแล้ว คิดแค่ว่า เฮ้ย! อีกแล้วเหรอ แต่...ทำไมเราต้องตื่นเต้นด้วยล่ะ ใจเต้นแรง ทำอะไรไม่ถูก ทั้งๆ ที่เรื่องทั้งหมดเราก็แค่บ้าคิดไปเองฝ่ายเดียว โชคดีที่มีเดธโน๊ตช่วยชีวิต หยิบออกมาอ่านแบบก้มหน้าก้มตางุดๆ ตลอดทาง ไม่เงยหน้าเลยสักครั้ง แต่ที่ทำเป็นอ่านน่ะ การ์ตูนก็การ์ตูนเถอะ อ่านไม่รู้เรื่องเลย ประโยคเดียวอ่านซ้ำอยู่นั่นแหละ.. จะบ้าไปแล้วชั้น! เป็นเอามาก โรคเพ้อเจ้อรุนแรงระยะสุดท้าย ..พอถึงจุดหมายปลายทาง กำลังเดินขึ้นข้างบน รู้ว่าเค้าเดินอยู่ข้างหลังเดินไม่เป็นเลย ขาจะขวิดกันอยู่แล้ว ดีนะว่ารองเท้าไม่พลิกน่ะ ถ้างั้นเสียฟอร์มแย่
เรื่องข้างบนเป็นเหตุการณ์ล่าสุดที่เราเพิ่งเจอ "คนๆ นั้น" เรื่องนี้ยังไม่มีตอนจบ แต่เราก็เดาได้อยู่แล้ว ชีวิตจริงมันไม่ใช่ซีรีส์เกาหลี จะได้เริ่มเรื่องแบบน่ารักๆ และจบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง ไม่ใช่แน่ๆ ล้านเปอร์เซ็นต์ และที่สำคัญเดี๋ยวเราต้องย้ายออฟฟิศแล้ว (ที่ทำงานเก่าแต่ออฟฟิศใหม่)
---บ๊ายบาย คนแปลกหน้าที่หลงเข้ามาทำให้เราหวั่นไหวเล่น
-------------
ปล. 1 หวังว่าโลกมันคงไม่กลมถึงขนาดที่ "คนๆ นั้น" จะหลงเข้ามาอ่านเจอหรอกนะ
ปล. 2แค่รู้สึกว่าเค้าเป็นคนแปลกหน้าที่เข้ามาอยู่ในระยะสายตาเราตลอดเวลา แต่เราสิจะอยู่ในระยะสายตาเค้าบ้างไหมเนี่ย
อาจจะเป็น soul mate หรือประมาณหากันจนเกือบเจอก็ได้นะคะ อิอิ
นอนดึกหรือเพิ่งตื่นคะเนี่ย
ปล.ชอบเรื่องนี้มากๆ พยายามอัพบ่อยๆนะ เด๋วจะมาติดตามเป็นระยะ อิอิ
#1 By เจ้าชายนิทรา on 2007-03-07 05:52