...Once upon a time in My Life...

เคยไหมที่วันดีคืนดี เพื่อนคนที่หายไปนาน คนที่ไม่ได้ข่าวคราวกันนานหลายปี อยู่ดีๆ เธอก็โทรมา

รับโทรศัพท์ตอนแรกเดาเอาเองว่าเธอโทรมาขายประกัน ไม่ก็ชวนทำแอมเวย์ หรือที่ไม่อยากได้ยินมากที่สุดคือโทรมาขอยืมเงิน แต่ฉันเดาผิดทั้งหมด ถึงแม้เพื่อนไม่ได้เอ่ยคำว่าคิดถึง แต่ที่คุยกันก็สรุปเป็นอื่นไม่ได้นอกจากคิดถึง เพื่อนคนนี้ฉันไม่ได้ติดต่อและไม่ได้ข่าวคราวกันเลยน่าจะนานเกินห้าปี

บทสนทนาไม่มีอะไรมาก คุยเรื่องทั่วไป คุยเรื่องงาน เรื่องแฟนและเรื่อยเปื่อยถึงเรื่องบ้าน ทำให้ได้รู้ว่าเธอเพิ่งทำบ้านใหม่ พอได้คุยเรื่องนี้ ก็เข้าล็อก คุยกันยาวเรื่องทำบ้านเลยเถิดไปจนถึงนัดไปดูบ้านเธอ เพื่อดูงานของช่างที่เธอคุยว่าดีและราคาไม่แพง ช่างประจวบเหมาะเสียจริงๆ

ถึงตอนนี้ก็เลยรู้สึกว่าเรามีวาสนาต่อกัน ที่ยังได้กลับมาพบมาเจอกันอีก ในวันที่ไม่ได้มีเรื่องเลวร้ายหรือเดือดร้อนอะไร แต่เป็นแค่ในวันที่มีความคิดถึงเพื่อนเก่าๆ เธอถึงกับเดินทางไปโรงเรียนเก่าสมัยมัธยมเพื่อขอรายชื่อเพื่อนที่จบรุ่นเดียวกัน เพื่อจะนัดเจอกัน โดยไม่มีจุดประสงค์อื่นใดจริงๆ นอกเหนือจากความคิดถึงที่ว่ามา

จึงทำให้รู้สึกว่านี่แหละมั้งที่เค้าเรียกว่าความงดงามของมิตรภาพ ห่างหายกันไปนานแค่ไหน กลับมาเจอกันอีกครั้งมันก็ต่อกันติดได้อย่างง่ายดาย

.

.

"มิตรภาพ" เป็นต้นไม้ต้นเดียวในโลกที่ไม่ต้องรดน้ำ พรวนดิน ไม่ต้องดูแลหรือถนอมอะไรมากมาย มันก็ไม่มีวันตาย ฉันเชื่ออย่างนั้นจริงๆ